Do góry
Schorzenia tarczycy: Nadczynność – WNT – Leczenie niedoczynności tarczycy
fade
3640
post-template-default,single,single-post,postid-3640,single-format-standard,eltd-core-1.1.2,flow-ver-1.5,,eltd-smooth-page-transitions,ajax,eltd-grid-1300,eltd-blog-installed,page-template-blog-standard,eltd-header-vertical,eltd-sticky-header-on-scroll-up,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-dropdown-default,wpb-js-composer js-comp-ver-5.6,vc_responsive

Schorzenia tarczycy: Nadczynność

Co to jest nadczynność tarczycy?

Prawidłowe funkcje gruczołu tarczowego są trudne do zaobserwowania, gdyż obejmują one stan, w którym organizm ludzki pracuje z reguły bez zarzutu i nie towarzyszą mu żadne dolegliwości. Problem pojawia się wtedy, gdy zaczynają być odczuwane pewne symptomy, sygnalizujące zaburzenia. Mając to uwadze, można zadać sobie pytanie, które z nich powinny wydać się niepokojące i zasugerować dysfunkcję gruczołu tarczowego? W poniższym artykule analizie zostanie poddana jednostka chorobowa, jaką jest nadczynność.

Jak sama nazwa wskazuje, nadczynność wiąże się ze wzmożoną pracą, niezależnie od omawianego organu. W przypadku tarczycy, ma to odniesienie do nadmiernej produkcji jej hormonów T3 i T4, co przyczynia się do występowania nieraz uporczywych objawów. Schorzenie dotyczy przede wszystkim kobiet i obejmuje niewielką grupę, około 1,5% światowej populacji.

Z czego może wynikać stan nadczynności?

W klinice wyróżnia się trzy najważniejsze przyczyny nadmiaru hormonów tarczycy. Pierwszą z nich jest stan, w którym ich wydzielanie nie jest w pełni kontrolowane przez tkankę gruczołu. Tego typu sytuacje mają miejsce w chorobach zapalnych, które prowadzą do destrukcji komórek i uwolnienia z nich dużej dawki T3 i T4 do krwioobiegu (m.in. w zapaleniu Hashimoto).

Również sam gruczoł może zacząć nasiloną produkcję hormonów. Ma to miejsce poprzez wzrost liczby komórek, bądź zwiększoną podaż jodu, co klinicznie może objawić się wolem (przyczyna leży w podaży pewnej grupy leków kardiologicznych, których struktura zawiera jod, środków kontrastowych czy anionów jodkowych). W patogenezie leżą również zmiany w aktywacji receptora dla TSH (spowodowane nadmiarem hormonów tropowych, jego mutacją, czy obecnością przeciwciał).

Trzecia sytuacja obejmuje pozatarczycową ingerencję w gospodarkę hormonalną. Może ona wynikać ze zwiększonej podaży substytutów T4  z zewnątrz (w postaci leków) lub rozwijającego się czynnego hormonalnie wola jajnikowego (nowotworu wywodzącego się z komórek zarodkowych).

Jakie objawy mogą towarzyszyć?

Z racji tego, iż hormony tarczycy uczestniczą w metabolizmie energetycznym, a więc wytwarzaniu ciepła i ATP, kobiety chore na nadczynność, bardzo często uskarżają się na nieustanne uczucie ciepła, skutkujące nadmierną potliwością. Budzi to niewątpliwie problem natury higienicznej i niemały dyskomfort.

Do mniej przyjemnych symptomów, które wynikają z wpływu T3 i T4 na pobudliwość komórek nerwowych i mięśnia sercowego, należy również zaliczyć uczucie nerwowości, problemy ze snem włącznie z bezsennością, kołatania serca z przedłużającym się, ciągłym przyspieszeniem jego bicia (tachykardia).

Szczególnie dla nieco krąglejszych pań, obserwowana utrata wagi przy wzmożonym apetycie, może być jednym z pocieszających aspektów choroby, jednak w obliczu wyżej wymienionych dolegliwości, wydaje się być marnym pozytywem.

Mniej typowe mogą okazać się uczucie duszności, zwiększona męczliwość, nietolerancja ciepła, czy wytrzeszcz oczu (tzw. orbitopatia tarczycowa), znamienny dla choroby Gravesa-Basedowa.

Jak wiadomo, organizm nie raz potrafi zaskoczyć, zaś w medycynie nigdy nie ma pewności, co do całkowitej homeostazy. W niektórych przypadkach chora tarczyca w stanie nadczynności, nie wywołuje tyreotoksykozy (objawów z nadmiaru hormonów). Takie stadium nazywane jest subkliniczną nadczynnością, która wiąże się jedynie z nieco podwyższonym laboratoryjnym, hormonalnym wskaźnikiem TSH i lekko przyspieszoną akcją serca.

Jak rozpoznać zaburzenia funkcji tarczycy?

Jakiekolwiek wątpliwości, skutkujące obniżeniem jakości życia, bądź budzące niepokój, wymagają konsultacji ze specjalistą. Z pewnością dobierze on właściwą ścieżkę diagnostyczną i terapeutyczną, co do opisywanych dolegliwości.

Panel podstawowych badań laboratoryjnych obejmuje najczęściej kontrolę stężenia TSH (hormonu pobudzającego tarczycę), frakcji wolnej T3 i T4. Aby poszerzyć nieco diagnostyczny punkt widzenia, często konieczne jest oznaczenie przeciwciał przeciwtarczycowych (anty-TSHR, anty-Tg, anty-TPO) lub wykonanie  badań obrazowych (USG, scyntygrafia, RTG, rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa klatki piersiowej) lub cytologicznych (biopsja aspiracyjna cienkoigłowa), które w zależności od wskazań potwierdzą lub wykluczą wstępną diagnozę.

Zgłoszenie się do specjalisty jest koniecznością, aby wdrożyć leczenie. Brak podjętych działań terapeutycznych może skutkować rozwojem tzw. przełomu hipermetabolicznego, który jest stanem zagrożenia życia.

Jak poprawić jakość życia osoby dotkniętej nadczynnością?

Należy podkreślić, iż nic nie jest w stanie zastąpić leczenia dobranego przez specjalistę, jednak istnieją różne wskazówki, które mogą w pewien sposób ułatwić codzienne funkcjonowanie.

Przede wszystkim bardzo ważnym czynnikiem jest odpowiednio zbilansowana dieta. Jak się okazuje, witamina D3 synergistycznie z wapniem, potrafi ograniczyć rozwój ubytków kostnych, związanych ze zwiększonym obrotem metabolicznym tkanki kostnej. Ich źródłem są mleko, nabiał, pestki roślin.

Przeciwutleniacze i kwasy omega-3 pochodzące z olejów roślinnych, a także cytrusów, marchwi, buraków, pietruszki i innych, pełnią rolę immunomodulującą, zapobiegając rozwojowi stanów zapalnych, a także nadreaktywności układu odpornościowego. Warto dodać, iż spożycie jodu w schorzeniach z grupy nadczynności, powinno zostać ograniczone.

Dodatkowo pomocna może okazać się umiarkowana aktywność fizyczna. Lekcje yogi, jogging, jazda na rowerze i inne ćwiczenia aerobowe skutecznie przyczynią się do redukcji stresu.

Brak komentarzy

Dodaj swój komentarz