Do góry

Nowotwory tarczycy u dzieci

Choroby nowotworowe u dzieci występują stosunkowo rzadko. W porównaniu do populacji osób dorosłych, choroby nowotworowe dzieci charakteryzują się odmienną symptomatologią, co utrudnia proces diagnostyki. Pomimo takiej sytuacji stanowią drugą, co do częstości, chorobową przyczynę zgonów u dzieci.

Rak tarczycy stanowi u dzieci ok. 3% nowotworów w populacji wieku rozwojowego. W ciągu roku diagnozuje się go u ok 30-40 dzieci. Rak tarczycy najczęściej ujawnia się w okolicy 16-17 roku życia, ale może również występować na wcześniejszych etapach rozwoju. Ze względu na utrudniony proces diagnostyczny u większości dzieci choroba ta rozpoznana zostaje w stadium zaawansowanym, którym często towarzyszą przerzuty do węzłów chłonnych lub innych tkanek i narządów. Pomimo takiej sytuacji w większości przypadków uzyskuje się całkowite wyleczenie, a nawroty choroby zdarzają się stosunkowo rzadko.

Typy raka tarczycy u dzieci
Nowotwór tarczycy niejednokrotnie jest chorobą bardzo zróżnicowaną i występuje w dwóch postaciach histologicznych – rak brodawkowy, który jest najczęstszą postacią raka tarczycy u dzieci oraz rak pęcherzykowy występujący rzadziej. Oba typy nowotworu wywodzą się z komórek pęcherzykowych tarczycy, które są odpowiedzialne sza syntezę hormonów tarczycy.

Istnieje również rak anaplastyczny, który u dzieci występuje bardzo rzadko a rokowania w przypadku zdiagnozowania go są bardzo złe.

Innym typem nowotworu u dzieci jest rak rdzeniasty tarczycy, który rozwija się z komórek C, odpowiedzialnych za syntezę kalcytoniny.

Rozpoznanie
Do pierwszych objawów charakterystycznych dla raka tarczycy należy obecność guzków tarczycy, które powinny być poddane biopsji cienkoigłowej. Guzki tarczycy u dzieci występują rzadziej niż u dorosłych i nie zawsze muszą być to zmiany o charakterze złośliwym. W 60-75% przypadków są to guzki łagodne.

Do czynników ryzyka wskazujących na zmiany złośliwe u dzieci zalicza się płeć żeńską, wiek popokwitaniowy, chorobę tarczycy lub dodatni wywiad rodzinny w kierunku chorób tarczycy oraz przebyte w przeszłości napromienianie szyi.

Do innych objawów towarzyszących należy przedłużające się powiększenie węzłów chłonnych szyi, które powinny być monitorowane ultrasonograficznie. Innym objawem mogą być przerzuty do płuc widoczne w badaniu rentgenowskim.

Leczenie
Typ leczenia zależy od wielości guza i jego stosunku do otaczającego miąższu tarczycy i sąsiednich narządów szyi, obecności lub nie przerzutów do węzłów chłonnych oraz obecności lub nie przerzutów odległych. Przed wdrożeniem każdej interwencji u dziecka wykonane być powinno badanie ultrasonograficzne szyi, biopsja cienkoigłowa, zdjęcia rentgenowskie płuc, badanie laryngologiczne, badanie laboratoryjne stężenia wapnia w surowicy krwi oraz badanie TSH.

Podstawą leczenia nowotworów tarczycy jest leczenie operacyjne, które polega na całkowitym usunięciu tarczycy (tyreoidektomia całkowita) oraz usunięcie węzłów chłonnych sąsiadujących z tarczycą i tchawicą.

Jod promieniotwórczy
Leczenie jodem promieniotwórczym polega na użyciu izotopu 131I oraz emitowaniu przez niego energii jonizującej uszkadzającej DNA komórek nowotworowych. Wykorzystuje się promieniowanie beta, którego zakres ocenia się na ok 1-2 mm. Nie dosięga okolicznych tkanek i narządów, nie uszkadza ich, w związku z czym jest całkowicie bezpieczne. Jod promieniotwórczy stosunkowo szybko znika z krwi i moczu.

Dzięki zastosowaniu jodu promieniotwórczego w większości przypadków dochodzi do remisji przerzutów, a zwłaszcza w obrębie płuc oraz całkowitego wyleczenia dziecka.

Podsumowanie
Dzięki zastosowaniu odpowiednich technik i metod leczenia nowotworów tarczycy u dzieci całkowite wyleczenie chorych w obrębie tej grupy jest możliwe, nawet w stadium rozsiewu.

W przygotowaniu dziecka do operacji jak również podczas całego procesu leczenia choroby nowotworowej istotne jest monitorowanie stanu odżywienia pacjentów pediatrycznych. Stan odżywienia koreluje z lepszym samopoczuciem i gojeniem rany po operacji oraz zabezpiecza przed negatywnymi następstwami niedożywienia różnego rodzaju. Dziecko powinno znajdować się pod opieką zespołu interdyscyplinarnego, w skład którego oprócz zespołu lekarskiego i pielęgniarskiego powinien wchodzić również dobrze wykształcony dietetyk kliniczny, psycholog i neurologopeda.

Bibliografia:

  1. Pawlaczyk B.: Zarys pediatrii. Podręcznik dla studiów medycznych. Wydawnictwo Lekarskie PWL. Warszawa 2005
  2. Jarzab B, Handkiewicz-Junak D, Wloch J.: Juvenile differentiated thyroid carcinoma and the role of radioiodine in its treatment: a qualitative review. Endocr Relat Cancer 2005; 12: 773-803.
  3. Jarzab B, Handkiewicz-Junak D, Wloch J, Kalemba B, Roskosz J, Kukulska A, Puch Z. Multivariate analysis of prognostic factors for differentiated thyroid carcinoma in children. Eur J Nucl Med 2000; 27:833-41
  4. Cooper DS, Doherty GM, Haugen BR, et al. Management guidelines for patients with thyroid nodules and diffe−rentiated thyroid cancer. Thyroid 2006; 16: 1–33
Brak komentarzy

Dodaj swój komentarz